Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007

Θεραπεία μέσω αναδρομής

Ανάμεσα στους ασθενείς του διακεκριμένου ψυχιάτρου Μπράιαν Βάις, που διετέλεσε διευθυντής του τμήματος Ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Γέηλ και στη συνέχεια έγινε πρόεδρος του τμήματος Ψυχιατρικής του Ιατρικού Κέντρου του Mount Sinai στο Μαϊάμι, υπήρξαν και αρκετοί που δεν μπορούσαν να θυμηθούν πολλά πράγματα, εκτός από το ότι πέθαιναν, εγκατέλειπαν το σώμα τους και αιωρούνταν κατευθυνόμενοι προς το έντονο φως. Όλοι όμως ένιωσαν ότι είχαν ξαναβρεθεί στη Γη σε προηγούμενες ζωές τους.
Ένας ιδιοκτήτης εστιατορίου που δεν μπορούσε να οδηγήσει σε γέφυρες ή μέσα σε τούνελ, θυμήθηκε πως είχε θαφτεί ζωντανός σε κάποιον αρχαίο πολιτισμό της Μέσης Ανατολής. Ένας νεαρός γιατρός ανακάλεσε στη μνήμη του τον τραυματισμό του στη θάλασσα σε μια ζωή που ήταν Βίκινγκ. Μια διευθύντρια τηλεοπτικού σταθμού είχε βασανισθεί πριν από εξακόσια χρόνια στη Φλωρεντία.
Οι άνθρωποι θυμούνταν τις προηγούμενες ζωές τους και τα συμπτώματα που οφείλονταν σε εκείνες τις ζωές διαλύονταν καθώς οι ζωές αυτές αναδιπλώνονταν. Στη συνέχεια, ο φόβος που είχαν για τον θάνατο εξαφανίστηκε γιατί τώρα πιστεύουν ότι θα ξαναζήσουν.
Δεν είναι απαραίτητο να υποβληθεί ο καθένας σε θεραπεία αναδρομικής ύπνωσης ή να επισκεφθεί ψυχικούς ή ακόμη και να διαλογίζεται, παρόλο που όσοι βιώνουν εξουθενωτικά συμπτώματα μπορούν να επιλέξουν αυτή τη μέθοδο. Το κακό με εμάς που βρισκόμαστε στην Ελλάδα, είναι ότι οι μεν ψυχίατροι δεν την πιστεύουν, και όσοι την εξασκούν δεν είναι ψυχίατροι αλλά αυτο-αποκαλούνται ερευνητές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο κόσμος να μην τους εμπιστεύεται και η τηλεόραση να τους γελοιοποιεί. Όμως οι άνθρωποι πρέπει να διατηρούν ανοιχτό νου, να κατανοούν πως η ζωή εκτείνεται και πέρα απ' όσα αντικρύζουν τα μάτια, πέρα από τις πέντε αισθήσεις μας, να είναι δεκτικοί στη νέα γνώση και στις καινούργιες εμπειρίες. "Το καθήκον μας είναι να μαθαίνουμε, να γίνουμε θεϊκοί μέσω της γνώσης".
Στην Ελλάδα ζούμε ακόμα σε πρωτόγονη κατάσταση σε σχέση με όλα αυτά τα θέματα. Βρισκόμαστε στο Μεσαίωνα της εσωτερικής, πνευματικής γνώσης και είμαστε αντιδραστικοί στην αλλαγή και στην αποδοχή νέων ιδεών. Κυρίως η πλειονότητα των νέων ατόμων, με τη λιγοστή παιδεία που σήμερα λαμβάνουν από τα σχολεία, δεν γνωρίζουν, δεν θέλουν να μάθουν - εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων - και το χειρότερο, κοροϊδεύουν αυτή τη γνώση. Η καθημερινή ζωή μας είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα, που παρακολουθούμε στα κανάλια της τηλεόρασης, και που σήμερα δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Κάτι παρόμοιο είχαν κάνει οι άνθρωποι στον Γαλιλαίο, όταν ανακάλυψε τα φεγγάρια του Δία. Οι αστρονόμοι της εποχής εκείνης αρνήθηκαν να το αποδεχτούν ή έστω να κοιτάξουν αυτούς τους δορυφόρους, επειδή η ύπαρξή τους ερχόταν σε σύγκρουση με τις πεποιθήσεις τους. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα ακόμα και με τους ψυχιάτρους, οι οποίοι αρνούνται να εξετάσουν και να εκτιμήσουν τα σημαντικά δεδομένα που συγκεντρώνονται σχετικά με την επιβίωση μετά τον σωματικό θάνατο και με τις αναμνήσεις περασμένων ζωών. Η πεποίθησή μου είναι πως φοβούνται μια γελοιοποίησή τους από τα ΜΜΕ, που θα "ανακαλύψουν" ότι ο τάδε ψυχίατρος ασκεί αναδρομική θεραπευτική ύπνωση ανατρέχοντας σε προηγούμενες ζωές.
Κι όμως, αν ανατρέξει κανείς στα βιβλία της συγκριτικής θρησκειολογίας θα δει ότι υπάρχουν αναφορές για τη μετενσάρκωση τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη. Το 325 μ.Χ. ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Κωνσταντίνος ο Μέγας, είχε αφαιρέσει χωρία της Καινής Διαθήκης που αναφέρονταν στην μετενσάρκωση. Η Δεύτερη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης επιβεβαίωσε αυτή την πράξη και χαρακτήρισε το δόγμα της μετενσάρκωσης αιρετικό. Προφανώς σκέφτηκαν ότι θα μπορούσε να εξασθενίσει την αυξανόμενη δύναμη της Εκκλησίας, επειδή πρόσφερε στους ανθρώπους πολύ χρόνο για να αναζητήσουν τη σωτηρία τους. Κι όμως, οι αρχικές αναφορές υπήρχαν. Οι πρώτοι πατέρες της Εκκλησίας είχαν αποδεχτεί την έννοια της μετενσάρκωσης. Οι πρώτοι Γνωστικοί - ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ο Ωριγένης, ο Άγιος Ιερώνυμος και πολλοί άλλοι - πίστευαν πως είχαν ζήσει ξανά και πως θα ξαναζούσαν. Και φυσικά δεν ισχύει αυτό που ήθελε να περάσει η τότε Εκκλησία, ότι δηλαδή οι άνθρωποι θα είχαν πολύ χρόνο μπροστά τους για να αναζητήσουν τη σωτηρία τους, επειδή η σωτηρία δεν επιτυγχάνεται σε μία ζωή μόνο, κι επειδή η κάθε νέα ζωή είναι συνέπεια της προηγούμενης. Για να το διευκρινίσω καλύτερα, αυτό σημαίνει πως οι συνθήκες της επόμενης ζωής μας εξαρτώνται από τον τρόπο που ζούμε την παρούσα ζωή. Όσο περισσότερη αγάπη προς τους άλλους δείχνουμε σε τούτη τη ζωή, τόσο θα βελτιώνεται η προσεχής.
Το πιο σημαντικό που αποκομίζουμε από τη θεωρία της μετενσάρκωσης είναι ότι όλοι είμαστε Ένα. Αυτό που σήμερα δεν μας αρέσει σε κάποιον άλλο, αυτόν που μισούμε σήμερα γιατί είναι "νέγρος", "μουσουλμάνος", "γκαίυ", "φτωχός", "χοντρός" κ.λπ., να ξέρουμε με σιγουριά ότι θα γίνουμε εμείς, σε μια επόμενη ζωή, για να βρεθούμε στην ίδια θέση και να νιώσουμε αυτά που εκείνος νιώθει τώρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: