Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2007

Τι είναι ο θάνατος;

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν, εξ όσων έχουν διδαχθεί, ότι ο Θεός θέλει κάποια στιγμή να λήξει η υπέροχη ζωή τους. Τη χρονική περίοδο που οι ευκαιρίες τους για να μάθουν και να εξελιχθούν έχουν ποια τελειώσει και έχει φθάσει ο καιρός για να ανταμειφθούν ή να τιμωρηθούν - ανάλογα με το πώς έχουν ζήσει τις ζωές τους σαν ανθρώπινα όντα.
Το αποτέλεσμα αυτής της διδαχής: οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν το θάνατο τρομερό πράγμα, μια δυστυχία που πρέπει να φοβούνται. Είναι το Τέλος της Γραμμής, το Πέσιμο της Αυλαίας, το Τελευταίο Κουδούνι. Όλες σχεδόν οι απεικονήσεις που διαθέτουμε για το θάνατο είναι αρνητικές, φοβιστικές, λυπητερές, όχι θετικές, όχι ενθαρρυντικές, ούτε χαρούμενες. Αυτές οι απεικονήσεις έχουν διαποτήσει την κοινωνία μας. Μια περιοχή όπου δεν επιτρέπεται η διέλευση, η κίνηση, είναι Νεκρή Ζώνη. Ένας πίνακας ζωγραφικής που απεικονίζει φρούτα ονομάζεται Νεκρά Φύση. Το πνεύμα που έρχεται να παραλάβει τις ψυχές την ώρα του θανάτου ονομάζεται Χάρος και φέρει Δρεπάνι.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν καν να μιλάνε για θάνατο. Χρησιμοποιούν άλλη ορολογία "έφυγε", "αναχώρησε για τις αιώνιες Μονές ή για τη γειτονιά του Ονείρου", ή αποφεύγουν ολότελα μια σχετική συζήτηση. Και κανείς φυσικά δεν θέλει να τον βιώσει πριν έλθει η τελευταία ώρα του. Οι άνθρωποι γαντζώνονται από τη ζωή, μερικές φορές απελπισμένα. Το ένστικτο της επιβίωσης είναι το πιο δυνατό από όλα τα άλλα. Η κοινή παιδεία μας υποστηρίζει την επιβίωση σαν τον έσχατο σκοπό. Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πεθάνουν δεν τους επιτρέπεται να το κάνουν και δεν αναφέρομαι στην αυτοκτονία.
Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι στην Άλλη Πλευρά βρίσκεται η Τελική Κρίση. Αν δεν ήταν καλοί θα πάνε στην Κόλαση και η αιώνια τιμωρία τους είναι αυτό που θέλει ο Θεός. Ενώ όσοι ήταν καλοί στη ζωή τους θα πάνε στον Παράδεισο. Πόσοι θα είναι αυτοί; Ελάχιστοι θα μπορούσαμε να πούμε γιατί όλοι κάτι έχουν κάνει στη ζωή τους. Και αυτό είναι κάτι που το θέλει ο Θεός;
Για σκεφθείτε, έστω και για μία στιγμή, ότι όλα αυτά που μας έχουν διδάξει, μπορεί και να μην είναι έτσι ακριβώς; Ότι μπορεί να υπάρχει και κάτι άλλο που μας διαφεύγει; Μήπως θα έπρεπε να αρχίσουμε να αναζητάμε πληροφορίες για να μάθουμε περισσότερα για αυτό το θέμα, που είναι τόσο σημαντικό;
Αυτό που έχω να σας πω είναι ότι όποιος ενδιαφέρεται ψάχνει. Και όποιος ψάχνει βρίσκει. Και οι αναφορές και οι πληροφορίες που έχουμε σήμερα είναι διαφορετικές από εκείνες που υπήρχαν πριν από 2000 χρόνια. Γιατί κάθε εποχή έχει τη δική της πνευματική ανάπτυξη και κάθε εποχή δημιουργεί με τις σκέψεις των ανθρώπων τη δική της φιλοσοφία για το Θεό. Δεν ακυρώνεται μια διδασκαλία, αλλά βελτιώνεται όπως βελτιώνεται και η εκπαίδευση που δίνουμε στα παιδιά μας. Σήμερα στις εξελιγμένες κοινωνίες διαφέρει κατά πολύ ο τρόπος διαπαιδαγώγησης γιατί είναι ανάλογος με την πνευματική ανάπτυξη των λαών. Το ίδιο και οι πεποιθήσεις μας για τον Θεό. Δεν τις καταργούμε, αλλά τις εξελίσσουμε. Το κυριότερο δε, δεν βάζουμε παρωπίδες. Αφήνουμε ένα παράθυρο ανοιχτό στη σκέψη και στο νου μας, ώστε να μπορέσουμε να γνωρίσουμε όλα όσα καινούργια συμβαίνουν στο χώρο της πνευματικότητας.
Σήμερα λοιπόν γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει θάνατος. Υπάρχει αλλαγή κατάστασης. Όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει στη ζωή ετούτη, γεννιέται στον πνευματικό κόσμο και όταν μια ψυχή εισέρχεται σε ένα ανθρώπινο σώμα, πεθαίνει για τον πνευματικό κόσμο και γεννιέται στον κόσμο ετούτο. Αυτό λοιπόν που σίγουρα δεν μας αρέσει είναι η αλλαγή. Αλλά γι' αυτήν δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα γιατί δεν υπάρχει τίποτα στάσιμο στη ζωή. "Τα πάντα ρει" (τα πάντα ρέουν), είναι γνωστό από τα πολύ παλιά χρόνια. Και όσο πιο γρήγορα εξοικειωθούμε με την ιδέα της αλλαγής, τόσο πιο γρήγορα θα βρούμε γαλήνη και θεραπεία και θα απαλλαγούμε από το φόβο του θανάτου.
Αλλά πιστεύω πως αυτό που περισσότερο μας φοβίζει είναι ο πόνος που συνοδεύει το θάνατο. Ο τρόπος λοιπόν είναι αυτό που κατά βάθος είναι τρομαχτικός και όχι ο ίδιος ο θάνατος. Αυτό όμως είναι μια άλλη συζήτηση που θα την κάνουμε μια επόμενη φορά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: