Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2007

"Ας μας πουν γιατί..."

"Ας μας πουν γιατί έφυγε ο Στέλιος μας".
Είναι η απορία των γονιών που έχασαν το παιδί τους πολύ πρόωρα. Δανείζομαι την αρχή του άρθρου της Λίνας Γιαννάρου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (16/09/07). Η έγκριτη δημοσιογράφος αναφέρει: Δεν υπάρχει τίποτα πιο οδυνηρό από το να χάνει ένας γονιός το παιδί του. Μόνο ίσως το να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του με την τυραννία των πελώριων "γιατί", να ξυπνά και να κοιμάται με αναπάντητα τα ερωτήματα τόσο για τις συνθήκες του θανάτου όσο και για την αλληλουχία των γεγονότων που οδήγησαν στην τραγική απώλεια, με τη λαίλαπα των ενοχών να τον κατακλύζει.
Για τις περιπτώσεις αυτές υπάρχει η Ομάδα Μελέτης Θανάτου που προσπαθεί να αγγίξει τους ανθρώπους που υποφέρουν και να τους προσφέρει παρηγοριά μέσα από τη Γνώση. Παρακάτω θα παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα, ενός από τα βιβλία, από εκείνα που χρησιμοποιεί η Ομάδα στην προσπάθεια της βοήθειας που καταβάλλει για την ανακούφιση των πληγωμένων ψυχών. Προσθέτω ακόμα ότι η είσοδος είναι ελεύθερη και μπορείτε να έρθετε σε επικοινωνία είτε μέσω του www.otan.gr είτε μέσω του τηλεφώνου 6979-570586.

Ο θάνατος είναι το πέρασμα ανάμεσα στο φυσικό κόσμο και το πνευματικό βασίλειο… και πίσω ξανά.


«Ζωγραφίζω τον τοίχο» λοιπόν, στη Δίοδο του Χρόνου με το να αλλάζω τις δονήσεις της ενέργειας της ζωής που στροβιλίζεται μέσα και γύρω μου..
Ναι.
Με τις σκέψεις σου.
Ζωγραφίζεις αυτό που βρίσκεται μπροστά σου με τις σκέψεις σου.
Και με τις λέξεις σου.
Το κάθε τι που λες ζωγραφίζει μια εικόνα αυτού που νομίζεις ότι είσαι, και αυτού που φαντάζεσαι ότι είναι η ζωή.
Και με τις πράξεις σου.
Το κάθε τι εκφράζει κάτι σχετικό με σένα. Τοποθετείς τις εικόνες κάθε πιθανότητας πάνω στον τοίχο. Το κάθε τι που σκέφτηκες ποτέ σαν πιθανότητα – κάθε ελπίδα, κάθε όνειρο, κάθε ανησυχία, κάθε εφιάλτης – όλα βρίσκονται πάνω στον τοίχο.

Ανακάτεψες τη μεταφορά με την κβαντική μηχανική που λέει ότι όλες οι πιθανότητες υπάρχουν.
Ακριβώς.
Και βιώνω τις πιθανότητες που κοιτάζω.
Έτσι ακριβώς είναι. Αυτό ακριβώς είναι η μεταφορά ΚΑΙ η κβαντική μηχανική, σε ένα πακέτο. Θυμήσου, είναι η κβαντική μηχανική που λέει πως το κάθε τι που παρατηρείται επηρεάζεται από τον παρατηρητή. Η μεταφορά λέει, «Το τμήμα του τοίχου στο οποίο εστιάζεις την προσοχή σου είναι αυτό που βιώνεις».
Φυσική και μεταφυσική λένε το ίδιο πράγμα. Απλά χρησιμοποιούν διαφορετική γλώσσα!
Τώρα βάζεις τα κομμάτια μαζί. Κατανοείς όλο και περισσότερο κάθε λεπτό που περνάει.
Το ουσιώδες εδώ είναι πως έχεις πολλές σκέψεις, αλλά δεν χρειάζεται να δώσεις προσοχή σε όλες τους. Στην πραγματικότητα, δεν θα μπορούσες ακόμα και αν το ήθελες. Θα τρελαινόσουν.

Εντούτοις υπάρχουν εκείνοι που βλέπουν με την πρώτη, πολύ περισσότερα στον τοίχο απ’ ό,τι οι περισσότεροι από εμάς. Συχνά μάλιστα τους βάζουν την ταμπέλα ότι έχουν «διαταραχή ανεπαρκούς προσοχής».
Στην πραγματικότητα δεν έχουν ανεπαρκή προσοχή, αλλά πλεόνασμα προσοχής. Αυτού του είδους τα άτομα έχουν μεγαλύτερο εύρος προσοχής από τους περισσότερους ανθρώπους. Βλέπουν μέσα από ένα ευρύτερο φάσμα της Απόλυτης Πραγματικότητας. «Προσλαμβάνουν» πολύ περισσότερα. Αφού το καταλάβεις αυτό, αρχίζεις να μεταχειρίζεσαι τέτοιου είδους παιδιά και ενήλικες διαφορετικά, αποκαλώντας πολλούς από αυτούς «χαρισματικούς», ή «με ψυχικές ικανότητες» ή «ίντιγκο».
Όου, εξηγείς τα πάντα εδώ.
Όχι, όχι τα πάντα. Θα χρειαζόντουσαν πολύ περισσότερες συζητήσεις μέσα στην αιωνιότητα του χρόνου για να εξηγήσω τα «πάντα». Είναι όμως καλό που κάνουμε αυτή τη συζήτηση, όσο περιορισμένη κι αν είναι. Επειδή όταν αρχίσεις να καταλαβαίνεις αληθινά πώς γίνεται αποτελεσματική η ζωή, και τι είναι ο θάνατος, μετά μπορείς να νιώσεις Σπίτι με το Θεό.
Λαχταρούσες γι’ αυτή την εμπειρία τόσο πολύ. Ήρθε η ώρα τώρα. Ήρθε η ώρα σου να εξελιχθείς στο επόμενο επίπεδο, να αναπτύξεις την κατανόησή σου. Γι’ αυτό η ψυχή σου σε έφερε εδώ. Για το λόγο αυτό δημιουργείς αυτή την εμπειρία. Για το λόγο αυτό προξενείς αυτόν το διάλογο.

Διδάσκω τον εαυτό μου πώς να κάνω τη ζωή αποτελεσματική.
Ναι. Διδάσκεις τον εαυτό σου συνέχεια. Τώρα απλά παίρνεις φόρα. Δίνεις στον εαυτό σου την θεωρητική βάση της ζωής, χρησιμοποιώντας λίγη μεταφορά, λίγη επιστήμη, λίγη μεταφυσική, και πολλή πνευματικότητα.
Το κατάλαβα. Το βλέπω. Τώρα λοιπόν αυτό που θέλω να μάθω είναι τι μπορώ να κάνω, πώς μπορώ να εργαστώ με τις εικόνες που εγώ ο ίδιος ζωγραφίζω στον Τοίχο των Πιθανοτήτων κατά μήκος της Διόδου του Χρόνου.
Όταν βλέπεις μια εικόνα, με τα μάτια του νου σου, κάποιου πράγματος που δεν επιλέγεις σαν μέρος της πραγματικότητάς σου, μην της δίνεις δεύτερη ματιά. Απεικόνισε κάτι άλλο.
Αυτό ισχύει για τα πάντα στη ζωή, δεν είναι έτσι;
Ναι. Και ισχύει επίσης και για το «θάνατο».
Αυτό είναι το υπέροχο. Εννοώ πως είναι αρκετά υπέροχο να πιστεύουμε ότι εμείς δημιουργούμε τη δική μας πραγματικότητα κατά τη διάρκεια της ζωής. Είναι απολύτως μια αλλαγή σκέψης το να πιστεύουμε ότι δημιουργούμε τη δική μας πραγματικότητα μετά το «θάνατο».
Δεν είναι τόσο θαυμάσιο, αν συνειδητοποιήσεις ότι ΔΕΝ υπάρχει θάνατος.
Ναι. Τώρα καταλαβαίνω την Έβδομη Ενθύμηση, «Δεν υπάρχει θάνατος», σε πολύ βαθύτερο επίπεδο. Αυτό που εννοείς, είναι αυτό που είπες νωρίτερα: Ο θάνατος δεν υπάρχει έτσι όπως τον έχουμε φανταστεί.
Συνέχισε πάνω σ’ αυτό.
Σε καταλαβαίνω καλύτερα τώρα, καθώς λες ότι υπάρχει αυτή η εμπειρία που ονομάζουμε «θάνατος», αλλά δεν είναι το «τέλος» των ζωών μας – ή καλύτερα, το τέλος των πάντων. Ο «θάνατος» είναι πραγματικά το κέντρο των πάντων. Είναι «ο πυρήνας του μήλου».
Ναι. Είναι η κεντρική εμπειρία της ζωής σας. Είναι αυτός που σας οδηγεί στον Πυρήνα του Είναι σας. Εκεί που βρίσκονται οι σπόροι της νέας ζωής. Οι σπόροι της νέας ζωής βρίσκονται πάντα στον Πυρήνα.
Ο «θάνατος» είναι αυτό μέσα στο οποίο κινείσαι ώστε να φτάσεις στην «άλλη πλευρά». Είναι το πέρασμα ανάμεσα στο φυσικό κόσμο και το πνευματικό βασίλειο και πίσω ξανά.

Νομίζω ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη αποκάλυψη της μεταφοράς. Ακόμα και όταν μια ψυχή ζει εντός του πνευματικού βασιλείου, έρχεται μια μέρα, έρχεται μια στιγμή, που «πεθαίνει».
Έρχεται η στιγμή που «ξαναγεννιέσαι». Είναι η στιγμή που η ψυχή ξαναγίνεται υλική.
Και αυτό συμβαίνει όταν περνάει μέσα από τον Πυρήνα και αναδύεται πίσω πάλι στον φυσικό κόσμο.
Ναι.
Καταλαβαίνεις τέλεια τα πάντα με τη μεταφορά του Μηλοπορτόκαλου.

Αλλά αυτό θα σήμαινε ότι, για την ψυχή…
Αυτό ακριβώς θα σήμαινε. Μόλις χτύπησες διάνα…
ΤΗΝ ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ ΕΝΘΥΜΗΣΗ
Γέννηση και θάνατος είναι το ίδιο πράγμα.

Η εμπειρία του θανάτου και η εμπειρία της ζωής είναι πανομοιότυπες;
Στον Πυρήνα του Είναι Σου, ναι. Για την ψυχή σου, ναι. Και οι δυο είναι απλά βαθμιαίες ενεργειακές εξασθενίσεις που λειτουργούν όχι διαφορετικά απ’ ό,τι οι ηλεκτρικοί μετασχηματιστές, διευκολύνοντας τη μετάβαση από τον ένα κόσμο στον άλλο.
Οι λέξεις θάνατος και γέννηση θα μπορούσαν άνετα να εξαλειφθούν από όλες τις γλώσσες σας. Η λέξη δημιουργία θα μπορούσε εύκολα να αντικαταστήσει και τις δυο περιπτώσεις.
Γέννηση και θάνατος είναι στιγμές δημιουργίας. Είναι Πρωτογενείς Στιγμές.

Έτσι αντί να λέμε ότι ο τάδε «γεννήθηκε» σήμερα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο τάδε «δημιουργήθηκε» σήμερα. Και αντί να λέμε ότι ο τάδε «πέθανε» σήμερα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο τάδε «δημιουργήθηκε εκ νέου» σήμερα.
Ναι, θα ήταν υπέροχο! Θα ήταν μακράν πιο σωστό!
Πολλοί λίγοι καταλαβαίνουν το «θάνατο», και έτσι, πολλοί τον περιγράφουν σαν την πιο θλιβερή εμπειρία. Θυμήσου πως είπα ότι μπορείς να ζωγραφίσεις τον τοίχο με όποιο τρόπο θέλεις… και η ζωγραφιά που δημιουργείς είναι η ζωγραφιά που θα βιώσεις.

Αυτό όμως είναι τρομερό. Δεν φταίω εγώ αν οι άνθρωποι που εμπιστευόμουν μου μίλησαν για φρικιαστικά πράγματα!
Άφησες άλλους ανθρώπους να ζωγραφίσουν την εικόνα για σένα;
Όλοι το κάναμε. Οι πιο πολλοί έχουν ακούσει από τις θρησκείες τους να μιλάνε για κρίση και καταδίκη – ιερείς, πάστορες, ραβίνους, μουλάδες, και άλλους στους οποίους είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη ότι γνώριζαν και έλεγαν την αλήθεια.
Ναι. Αυτό κάνει η θρησκεία, και αυτό λέει η θρησκεία στους οπαδούς της, τόσο επικριτικά.
Αν όμως δεν υπάρχει «κόλαση» και «καταδίκη» στην Απόλυτη Πραγματικότητα, γιατί θα πρέπει να βιώνουμε κάτι τέτοιο;
Όπως έχουμε αναφέρει επανειλημμένα, κανείς δεν πρέπει να βιώνει κάτι τέτοιο. Κάποιος πρέπει να επιλέξει για να βιώσει κάτι τέτοιο. Δεν πρέπει να ακολουθείς τις προσταγές κανενός θρησκευτικού συστήματος, ούτε να δέχεσαι και να ενστερνίζεσαι τις διδασκαλίες κανενός. Μπορείς να πάρεις συνειδητή απόφαση και να αναζητήσεις τη δική σου αλήθεια. Στην πραγματικότητα να τη δημιουργήσεις.
Λες συνέχεια ότι μπορώ να δημιουργήσω τη δική μου αλήθεια.
Το κάνεις κάθε μέρα με αυτά που πιστεύεις.
Αν όμως, όπως μου είπες νωρίτερα, κάποιος δημιουργεί συνεχώς στα τρία επίπεδα – το υποσυνείδητο, το συνειδητό και το υπερσυνείδητο – γιατί στην ευχή το υπεσυνείδητο, το ανώτερο κομμάτι μας, να μην επιλέγει κάτι άλλο από την καταδίκη; Γιατί να μην δημιουργεί κάτι άλλο;
Προσέχεις κάθε λέξη που λέω, έτσι δεν είναι;
Μιλάμε για τη ζωή και το θάνατο με τον πιο λεπτομερή και ενδιαφέροντα τρόπο που υπάρχει. Ασφαλώς και προσέχω.
Ωραία. Επειδή πρόσεξα κάθε λέξη που ΕΣΥ είπες.
Τι σημαίνει αυτό;
Θα δεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια: