Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2007

Ένας ασυνήθιστος διάλογος


Το διάλογο που ακολουθεί θα τον βρείτε στο υπέροχο βιβλίο του Νιλ Ντόναλντ Ουώλς "Σπίτι με το Θεό".
Μήπως πιστεύεις πως όταν πεθαίνεις, αυτό συμβαίνει ενάντια στη θέλησή σου;

Θεούλη μου, αν είναι αλήθεια τα όσα λες εδώ, αυτό θα είναι δύσκολο για πολλούς να το
πιστέψουν.

Υπάρχουν ορισμένες υποκρυπτόμενες αρχές ζωής – στις
οποίες θα ρίξουμε μια βαθύτερη ματιά εντός ολίγου – που θα κάνουν ευκολότερη την
προσπάθεια να συγκρατήσεις στην πραγματικότητά σου μερικές από αυτές τις Ενθυμήσεις.
Όταν θα εξετάσουμε τις βασικές αρχές πιο ολοκληρωτικά, θα είσαι σε θέση να γνωρίζειςότι αυτό που αποκαλείς «θάνατο» είναι μια δυναμική στιγμή της
δημιουργίας.


Βλέπεις τώρα; Να ακόμα μία γοητευτική σκέψη. Ο θάνατος είναι «στιγμή δημιουργίας»;

Είναι από τις πιο δυναμικές στιγμές που θα αντιμετωπίσεις. Είναι εργαλείο. Όταν χρησιμοποιηθεί έτσι όπως σχεδιάστηκε, ο θάνατος μπορεί να δημιουργήσει κάτι το εξαιρετικά καταπληκτικό. Και αυτό, επίσης, θα σου διευκρινιστεί πλήρως.

Ο θάνατος είναι εργαλείο; Δεν είναι απλά μια «δίοδος»;

Είναι δίοδος, αλλά μια μαγική δίοδος, επειδή η ενέργεια με την οποία διέρχεσαι από αυτή τη δίοδο καθορίζει τι υπάρχει στην άλλη πλευρά.

Καλά, καλά, στάσου. Μου κόβεις την ανάσα. Μπορούμε να πάμε λίγο πιο σιγά εδώ; Μπορούμε να ξαναπούμε μερικά από αυτά και να συμπληρώσουμε τα κενά με λίγα λόγια; Αυτά που μόλις είπες με αφήνουν με πλήθος ερωτηματικά.
Θα τα κοιτάξουμε πάλι όλα. Θα απαντήσουμε σε καθένα από αυτά.

Ωραία. Ας ξεκινήσουμε από την ιδέα να χρησιμοποιούμε τον θάνατο σαν εργαλείο. Αυτή η σκέψη είναι ολότελα καινούργια για μένα. Ένα εργαλείο είναι κάτι που χρησιμοποιεί κάποιος σκόπιμα. Είναι κάτι που κάποιος θέλει να χρησιμοποιήσει. Όμως εγώ δεν θέλω να πεθάνω. Κανείς δεν θέλει να πεθάνει.
Όλοι θέλουν να πεθάνουν.

Όλοι θέλουν να πεθάνουν;

Φυσικά, αλλιώς κανείς δεν θα πέθαινε. Μήπως νομίζεις ότι ο θάνατος είναι κάτι που συμβαίνει παρά τη θέλησή σου;

Σίγουρα έτσι νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι.

Τίποτα δεν συμβαίνει παρά τη θέλησή σου. Είναι αδύνατον.
Έτσι εδώ είναι…

Η ΤΡΙΤΗ ΕΝΘΥΜΗΣΗ
Δεν μπορείς να πεθάνεις παρά τη θέλησή σου.


Αν πίστευα ότι είναι αλήθεια αυτό, θα ήταν τόσο παρηγορητικό! Θα ήταν τόσο θαυμαστά επουλωτικό να το ξέρω. Αλλά πώς μπορώ να το συμπεριλάβω στην αλήθεια μου όταν υπάρχουν πολλά πράγματα που έχω βιώσει, που δεν ήθελα να έχουν συμβεί;

Τίποτα δεν συμβαίνει που δεν θέλεις να συμβεί.

Τίποτα;

Τίποτα.
Μπορεί να ΥΠΟΘΕΤΕΙΣ ότι συμβαίνουν πράγματα που δεν θα ήθελες να συμβαίνουν, αλλά δεν είναι έτσι, κι αυτό απλά σε κάνει να θεωρείς τον εαυτό σου θύμα.
Τίποτ’ άλλο δεν καθυστερεί την εξέλιξή σου περισσότερο από αυτή τη μόνη σκέψη. Η ιδέα της θυματοποίησης είναι σίγουρο δείγμα περιορισμένης αντίληψης. Πραγματική θυματοποίηση δεν μπορεί να υπάρξει.


Είναι αναθεματισμένα σκληρό να πεις σε κάποιον του οποίου η κόρη βιάστηκε, ή του οποίου ολόκληρο το χωριό αφανίστηκε από μια αχρεία πράξη «εθνικής κάθαρσης», ότι κανένας δεν είναι θύμα.

Θα ήταν ανώφελο να μιλήσεις με τον τρόπο αυτό σε ανθρώπους ενόσω βρίσκονται στο μέσον της δοκιμασίας τους. Κατ΄ αυτές τις στιγμές, απλά να είσαι κοντά τους συμπάσχοντας βαθιά, αγκαλιάζοντάς τους με αληθινό ενδιαφέρον και θεραπευτική αγάπη. Μην προθυμοποιείσαι να προσφέρεις τετριμμένες πνευματικές εκφράσεις ή νοητικές περιηγήσεις σαν γιατροσόφι στον πόνο τους. Γιάτρεψε τον πόνο πρώτα, μετά γιάτρεψε τη σκέψη που δημιούργησε τον πόνο.
Και βέβαια είναι αλήθεια, με την ανθρώπινη έννοια καθαρά, ότι υπάρχουν εκείνοι που είναι «θύματα» τρομερών γεγονότων και περιστάσεων της ζωής. Ωστόσο αυτή η εμπειρία, του να είναι κανείς θύμα, μπορεί να είναι πραγματική μόνο υπό το πρίσμα της συνηθισμένης – και συνεπώς εξαιρετικά περιορισμένης – ανθρώπινης επίγνωσης.
Όταν λέω πως πραγματική θυματοποίηση δεν υπάρχει, μιλάω από ένα τελείως διαφορετικό επίπεδο επίγνωσης. Επιπλέον αυτό είναι ένα επίπεδο επίγνωσης που τα ανθρώπινα όντα μπορούν να επιτύχουν μόλις γιατρευτεί ο πόνος τους.


Νομίζω πως οι δηλώσεις σου θα γίνουν πολύ δύσκολα αποδεκτές από πολλούς, ανεξαρτήτως αν πονάνε συναισθηματικά ή όχι.

Αυτό που λέω τώρα δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό που σχεδόν όλες οι παραδοσιακές θρησκείες του κόσμου ισχυρίζονται εδώ και πολλούς αιώνες. «Μυστήριες είναι οι οδοί του Κυρίου», διακηρύσσουν. «Έχετε εμπιστοσύνη στο τέλειο σχέδιο του Θεού».
Παρακάτω σ’ αυτή τη συζήτηση θα έχουμε την ευκαιρία να εξερευνήσουμε αυτή την ιδέα του τέλειου σχεδίου και ακόμα θα δούμε πώς γίνεται και πολλές ψυχές αλληλεπιδρούν μεταξύ τους για να δημιουργήσουν τις ατομικές και συλλογικές εκβάσεις της ζωής στη γη, κατά έναν ιδιαίτερο και τέλειο τρόπο για έναν ιδιαίτερο και τέλειο σκοπό. Επί της ουσίας, πρόκειται να ρωτήσω ΕΣΕΝΑ να ΜΟΥ δώσεις ένα τέτοιο παράδειγμα.

Εμένα;

Ναι. Και θα καταλάβεις ακριβώς για ποιο πράγμα μιλάω όταν το κάνω. Τώρα όμως ας ηρεμήσει η καρδιά σου με τη γνώση ότι όλα τα πράγματα συμβαίνουν στην εντέλεια.
Θα προσπαθήσω. Θα προσπαθήσω να κρατήσω αυτή τη σκέψη και να την ενστερνιστώ όπως ζήτησες. Αλλά πηγαίνεις αρκετά γρήγορα. Προχωράς γοργά. Καταπιαστήκαμε με το διάλογο μόλις προ ολίγου και ήδη βρίσκεσαι μέσα… μπορώ να το πω; …στο στρώμα του όζοντος. Με όλο το σεβασμό, αλλά πού πάει αυτή η συζήτηση;

Εκεί που πάντα ήθελες να πάει.

Που είναι τι…;

Στην αλήθεια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: