Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2007

Μετενσάρκωση και Ιστορία

Σε όλη την Ιστορία μεγάλοι διανοητές έχουν προβληματιστεί με τα μυστήρια της ζωής, της γέννησης και της επαναγέννησης. Οι αρχαιότερες αναφορές έρχονται από την αρχαία Αίγυπτο. Οι αρχαίοι και οι σύγχρονοι Ινδουιστές αποτελούν ένα ακόμα παράδειγμα μιας ομάδας ανθρώπων που πιστεύουν ότι η ψυχή είναι αθάνατη και κατοικεί στο ένα σώμα μετά το άλλο. Αιώνες πριν το Χριστό ο Έλληνας φιλόσοφος Πυθαγόρας αναφερόταν με τα κείμενά του στη μετενσάρκωση, αλλά περιέγραφε και τις προσωπικές του αναμνήσεις από τις διάφορες ενσαρκώσεις του. Ο φιλόσοφος Πλάτων πίστευε κι αυτός στην μετενσάρκωση. Ο Ναπολέων έλεγε ότι στην Προηγούμενη ζωή του υπήρξε ο αυτοκράτορας Καρλομάγνος. Ο Γάλλος φιλόσοφος Βολταίρος παρατηρούσε ότι: "Δεν είναι περισσότερο εκπληκτικό το να γεννιέσαι δυο φορές από το να γεννιέσαι μία". Ο Ισπανός σουρρεαλιστής ζωγράφος Σαλβαντόρ Νταλί έλεγε ότι πίστευε πως ήταν ο μεγάλος Ισπανός μυστικιστής Ίωάννης του Σταυρού, πολλοί δε επιφανείς Αμερικανοί, στους οποίους συγκαταλέγονται ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, ο Χένρυ Φορντ και ο Τόμας Έντισον πίστευαν στη μετενσάρκωση.
Αυτό που έχει σημασία δεν είναι αν οι άνθρωποι εκείνοι ήταν σε μια προηγούμενη ζωή αυτό που έλεγαν ότι είναι, αλλά ότι όντως πίστευαν στη μετενσάρκωση.
Η ιδέα της μετενσάρκωσης ως μια βιώσιμη προσωπική φιλοσοφία, κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος στους δυτικούς πολιτισμούς, ενώ παγκοσμίως πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού πιστεύει σ' αυτήν. Η βασική ιδέα είναι πως η ψυχή είναι αιώνια και επιστρέφει στη γη ξανά και ξανά μέσω της επαναγέννησης σε νέα σώματα, προκειμένου να εξελιχθεί και ν' αποκτήσει γνώση.
Είχατε ποτέ εκείνη την παράξενη εμπειρία να βρίσκεστε σε μια ξένη πόλη και να βιώνετε μιαν αίσθηση οικειότητας που είναι πολύ βαθιά για να περιγραφεί; Έχετε ποτέ ακούσει ένα συγκεκριμένο κομμάτι μουσικής που να σας ταξίδεψε; Είχατε δει ποτέ ένα όνειρο σχετικά με κάποια ιστορική περίοδο ή με μια ξένη χώρα που σας φαινόταν εξαιρετικά οικεία και αληθινή; Όλα αυτά τα περιστατικά μπορεί να έχουν τις ρίζες τους σε άλλες ζωές.
Άρρικτα συνδεδεμένος με τη μετενσάρκωση είναι ο νόμος του Κάρμα, που έχει επικρατήσει να λέγεται έτσι - σαν πιο σύντομος όρος - ο νόμος της ανταποδοτικότητας.
Στο παρελθόν το κάρμα ερμηνευόταν ότι σήμαινε πως όλα τα βάσανα ήταν αποτέλεσμα προγενεστέρων αδικοπραγιών. Ό,τι αρνητικό υπήρχε στη ζωή κάποιου, το θεωρούσαν ένδειξη κακής προηγούμενης ζωής. Το ίδιο ακριβώς πίστευαν και οι άνθρωποι της εποχής του Χριστού, γι' αυτό οι μαθητές Του, όταν συνάντησαν τον εκ γενετής τυφλό, ρώτησαν το Διδάσκαλο, "Ραββί, ποιος αμάρτησε, αυτός ή οι γονείς του, ώστε να γεννηθεί τυφλός" (Ιωάν. 9,2).
Και θα θυμάστε την απάντηση του Χριστού, "Ούτε αυτός αμάρτησε ούτε οι γονείς του, αλλά για να φανερωθούν τα έργα του Θεού σ' αυτόν" (Ιωάν. 9,3).
Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν ψυχές, κυρίως ανεπτυγμένες, που επιλέγουν να επανενσαρκωθούν σε σώματα ασθενικά, ακρωτηριασμένα, ανάπηρα, για να επιτελέσουν μιαν ανώτερη αποστολή που κυρίως συνίσταται στην πνευματική αφύπνιση του κόσμου που τους περιβάλλει και ιδιαίτερα των γονιών τους. Δηλαδή επανενσαρκώνονται για να υπηρετήσουν την ατζέντα της ψυχής άλλων. Επί παραδείγματι, ένα παιδί που γεννιέται με σύνδρομο Ντάουν θα μπορούσε να είναι μια πολύ εξελιγμένη οντότητα, η οποία ενσαρκώθηκε για να δώσει στους άλλους την "ευκαιρία να προσφέρουν".
Επομένως μερικά βάσανα και δυσκολίες δεν εντάσσονται στην κατηγορία της ανταπόδοσης. Μόνο που εμείς δεν είμαστε σε θέση να ξεχωρίσουμε ποια υπόθεση είναι ανταπόδοση και ποια είναι υπηρέτηση άλλης ψυχής, και για το λόγο αυτό δεν πρέπει να κρίνουμε καμία περίπτωση. Η κρίση είναι κάτι που πρέπει να προσέχουμε, γιατί κρίνουμε αβίαστα, αυτόματα, γρήγορα, πανεύκολα. Αυτό όμως που κρίνουμε θα έρθει στις ζωές μας μέχρι που να συγχωρήσουμε τις αδυναμίες των άλλων.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα παιδιά που πεθαίνουν σε πολύ-πολύ μικρή ηλικία. Πάνω στη γέννα ή λίγο μετά. Όταν πεθαίνουν παιδιά, γίνεται μια μεγάλη αλλαγή συνειδητότητας σε όποιον τον άγγιξε το γεγονός του θανάτου. Αν και εξαιρετικά επίπονη η διαδικασία, προάγει πάντα την πνευματική ανάπτυξη. Τα παιδιά που πεθαίνουν τόσο μικρά είναι εξελιγμένες ψυχές που δεν χρειάζονται να ζήσουν πολλά χρόνια πάνω στη γη για να επιτελέσουν κάποιο άλλο έργο. Τους φτάνει απλά μια σύντομη χρονική περίοδος σωματικής ύπαρξης προκειμένου να ολοκληρώσουν την επίγεια υπηρεσία τους. Σχεδόν πάντα έχει προηγηθεί μία συμφωνία με τους γονείς του σε πνευματικό επίπεδο, πριν ενσαρκωθούν σαν άνθρωποι. Μολονότι ακολουθεί απέραντος πόνος, προκύπτει μεγάλη πνευματική ανάπτυξη όταν περνά κανείς από μια τέτοια εμπειρία, η οποία είναι από τις δυσκολότερες πάνω στη γη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: