Τρίτη, 28 Αυγούστου 2007

Προσφορά σε όσους πενθούν

Όπως είπα και προτύτερα, νιώθω συγκλονισμένη από όσα συμβαίνουν γύρω μου, από την καταστροφή της χώρας με τις ανυπολόγιστες συνέπειες για το μέλλον, αλλά και από τον πόνο όλων εκείνων που έχασαν δικούς τους ανθρώπους. Γι' αυτό, τα παρακάτω γραφόμενα, παρμένα από το βιβλίο "Home with God" του Neale Donald Walsch (ακόμα δεν κυκλοφορεί στα Ελληνικά), είναι αφιερωμένα -κι ελπίζω κάποια στιγμή να διαβαστούν- σε όσους ανθρώπους πονάνε από την απώλεια ενός δικού τους ανθρώπου.

Πρόκειται για το γράμμα μιας γυναίκας προς τον Νηλ και την απάντηση που πήρε.
Αγαπητέ Νηλ,
Ο αδελφός μου Τσακ πέθανε πριν μερικά χρόνια, όταν ήταν μόνον είκοσι οκτώ χρονών και δεν φαίνεται να μπορώ να σταματήσω να πενθώ. Κάθε μέρα τον σκέφτομαι, κάθε τι που βλέπω μου τον θυμίζει. Τίποτα δεν με ενδιαφέρει πλέον. Είμαι μονίμως σε κατάθλιψη. Μπορείτε να βοηθήσετε;
Σέιλα

Τι μπορεί να πει ο μέσος άνθρωπος σε κάποιον σαν κι αυτή; Να η ερώτηση. Εξάλλου δεν είμαστε όλοι εκπαιδευμένοι εξυπηρετητές. Δεν είμαστε όλοι πτυχιούχοι σύμβουλοι. Δεν έχουμε όλοι δουλέψει σε κοινωνικά επαγγέλματα. Και όμως η απάντηση είναι άκρως ελπιδοφόρα και παρηγορητική.

Αγαπητή Σέιλα,
Λυπάμαι για την απώλεια και καταλαβαίνω τη θλίψη σου. Εν τούτοις, υπάρχουν κάποια πράγματα που θα ήθελα να σου πω, που ίσως σε βοηθήσουν να ζωγραφίσεις εκ νέου αυτή τη μνήμη στο μουσαμά του νου σου, ούτως ώστε όταν τον κοιτάς να μην είσαι πάντα θλιμμένη.
Πρώτον, να ξέρεις ότι ο Τσακ δεν πέθανε· ο θάνατος είναι αποκύημα της φαντασίας και ψέμα και ποτέ μα ποτέ δεν συμβαίνει. Αυτό είναι το νούμερο ένα και είναι κάτι που πρέπει να εκλάβεις μέσα σου σαν αλήθεια ανωτάτης τάξεως και για τα παρακάτω, ώστε να έχουν λογικό ειρμό.
Δεύτερον, αν δεχτούμε ότι ο Τσακ δεν είναι αυτό που αποκαλούμε «νεκρός», αλλά είναι, όντως, πολύ ζωντανός, τότε πρέπει να αναρωτηθούμε: Πού βρίσκεται; Τι κάνει; Και φυσικά, είναι ευτυχισμένος;
Θα απαντήσουμε πρώτα την πρώτη ερώτηση. Ο Τσακ ποτέ δεν ήταν περισσότερο ευτυχισμένος, περισσότερο χαρούμενος, απ’ ό,τι ήταν τη στιγμή της μετάβασής του από αυτή τη γήινη ζωή. Επειδή εκείνη τη στιγμή γνώρισε για μια ακόμα φορά την πιο μεγάλη ελευθερία, τη μεγαλύτερη χαρά, την πιο θαυμαστή αλήθεια – την αλήθεια για την ύπαρξή του και την ενοποίησή του με το Παν Το Υπάρχον.
Η χωριστικότητα πήρε τέλος για τον Τσακ εκείνη τη στιγμή, και η επανένωσή του με το Παν του Παντός ήταν μια λαμπρή στιγμή στον παράδεισο και στη γη. Ήταν μια στιγμή γιορτής, όντως, όχι για πένθος, αν και το πένθος είναι κατανοητό, δεδομένης της περιορισμένης αντίληψής μας γι’ αυτό που πραγματικά συμβαίνει, ως επίσης και από το μέγεθος της δικής μας προσωπικής απώλειας, την οποία φυσικά βιώνουμε.
Ύστερα από μια πολύ φυσική περίοδο πόνου, την οποία οφείλουμε να δώσουμε στον εαυτό μας, είναι δική μας επιλογή να παραμείνουμε σ’ εκείνη τη θέση του απόλυτου αφανισμού και πένθους ή να προχωρήσουμε σε μια νέα ευρύτερη επίγνωση και μεγαλύτερη αλήθεια η οποία θα μας επιτρέψει να χαμογελάμε – ακόμα και με τη σκέψη της αναχώρησής του, έστω πρόωρα, έστω ξαφνικά, αν και τίποτα δεν είναι «πρόωρο» και «ξαφνικό» στου Θεού το χρονοδιάγραμμα και όλα είναι τέλεια συγχρονισμένα.
Αν επιλέξουμε να προχωρήσουμε σε αυτή την ευρύτερη επίγνωση, τότε θα είμαστε ελεύθεροι να γιορτάσουμε με πληρότητα τη ζωή, αυτή που ήταν ο Τσακ, το δώρο που απένειμε σε όλους όσους άγγιζε, και το θαύμα της ύπαρξης και της αγάπης του ακόμα και τώρα.
Αυτό το κάνουμε με το να επιτρέπουμε στον ίδιο τον Τσακ να είναι τελείως ελεύθερος. Πράγμα που μας φέρνει στην πρώτη ερώτηση των τριών που προείπαμε: πού είναι ο Τσακ τώρα; Στο Συζήτηση με το Θεό, βιβλίο 3, μου αποκαλύφθηκε ότι στον κόσμο του απόλυτου όπου κατοικεί ο Θεός, είμαστε όλοι παντού. Δηλαδή, δεν υπάρχει «εδώ» ή «εκεί», υπάρχει απλά «παντού». Κατά συνέπεια, με ανθρώπινους όρους, λέμε ότι μπορούμε να είμαστε σε περισσότερους από έναν τόπους συγχρόνως. Μπορεί να είμαστε σε δυο τόπους, ή τρεις ή σε όποιο τόπο θέλουμε να είμαστε, βιώνοντας οποιαδήποτε εμπειρία επιλέγουμε να βιώσουμε. Γιατί αυτή είναι η φύση του Θεού και όλων των πλασμάτων του Θεού.
Και ποια εμπειρία επιλέγουμε να βιώσουμε, μεταξύ άλλων; Την εμπειρία της ενότητας και της ταύτισης με εκείνους που αγαπάμε, ακριβώς όπως κάναμε ενόσω βρισκόμασταν στο ανθρώπινο σώμα. Αυτό σημαίνει ότι ο Τσακ σε αγαπάει και τώρα, όχι με κάποια θεωρητική, αλλά πολύ ρεαλιστική έννοια, με μια ζωντανή αγάπη που δεν θα πεθάνει ποτέ. Και αυτή η αιώνια και παντοτινή αγάπη είναι το αίτιο που ο Τσακ (το τμήμα της ουσίας που είναι ο Τσακ) έρχεται κοντά σου, είναι μαζί σου, με την κάθε σκέψη του. Επειδή η σκέψη εκείνου που μας αγαπά είναι έλξη και ώθηση που η ουσία της ύπαρξης δεν μπορεί και δεν θέλει να αρνηθεί, και ποτέ δεν θα αγνοήσει.
Ο Τσακ είναι μαζί σου ακόμα και τώρα που διαβάζεις αυτές τις σειρές, επειδή τον έχεις στο νου σου και ένα τμήμα του είναι πολύ κοντά σου. Αν είσαι πολύ ήρεμη και πολύ ευαίσθητη στη στιγμή, τότε θα δυνηθείς να τον αντιληφθείς, να τον αισθανθείς… ίσως και να «τον» ακούσεις.
Αυτό αληθεύει για όλους τους ανθρώπους παντού, και εξηγεί τις χιλιάδες επί χιλιάδων αναφορές που σημειώνονται κάθε χρόνο για «επισκέψεις» εκλιπόντων προσφιλών προς εκείνους που μένουν πίσω, αναφορές που έχουν γίνει πολύ κοινές στα αυτιά ψυχιάτρων, εξυπηρετητών, γιατρών και θεραπευτών κάθε είδους χωρίς καμία αμφιβολία.
Συχνά αυτό που συμβαίνει είναι ότι η ουσία της ύπαρξης που πέταξε σε μας με μόνη τη σκέψη μας γι’ αυτήν, φθάνει στο χώρο μας γεμάτη αγάπη και συμπάθεια και τελείως ανοιχτή προς μας. Αυτή η ευθύτητα θα επιτρέψει στην ουσία του αγαπημένου μας να γνωρίσει και να καταλάβει ολότελα αυτό που νιώθουμε και βιώνουμε.
Αν σκεφτόμαστε με λύπη, θλίψη και πόνο εκείνο το πρόσωπο, η λύπη που βιώνουμε θα γίνει γνωστή στην ουσία. Και δεδομένου ότι η ουσία είναι τώρα καθαρή αγάπη, θα προσπαθήσει με τρυφερότητα να θεραπεύσει τη θλίψη μας επειδή γι’ αυτήν θα είναι αδύνατο να μην θέλει να κάνει κάτι τέτοιο.
Εάν, από την άλλη μεριά, σκεφτόμαστε εκείνο το πρόσωπο με χαρά και εορταστική διάθεση, η χαρά μας θα γίνει γνωστή στην ουσία του προσώπου που αγαπήσαμε τόσο πολύ, και αυτή η ουσία θα νιώσει ελεύθερη να προχωρήσει στην επόμενη μεγάλη περιπέτεια, ξέροντας ότι όλα πάνε καλά με εμάς. Θα ξαναγυρίσει για να βεβαιωθεί. Θα επιστρέφει κάθε φορά που την σκεφτόμαστε.
Ωστόσο οι επισκέψεις της θα είναι σαν χαρούμενος χορός για το νου μας· θαυμαστές σπινθηροβόλες επαφές, σύντομες αλλά μολαταύτα λαμπερές στιγμές, μειδιάματα που θα ολοκληρώνονται. Ύστερα η ουσία θα κινηθεί μακριά για μία ακόμη φορά, ευτυχισμένη από τη σκέψη της αγάπης σας και τη γιορτή που κάνατε για τη ζωή της και θα νιώθει ολοκληρωμένη εξαιτίας αυτής της αλληλεπίδρασης που είχε μαζί σας, χωρίς καθόλου αυτό να σημαίνει ότι τελείωσε.
Με τη διαδικασία της βοήθειας προς εμάς να γιατρέψουμε το πένθος και τη λύπη μας, η ουσία του αγαπημένου μας δεν θα σταματήσει πουθενά, χρησιμοποιώντας κάθε εργαλείο, δανειζόμενη κάθε συσκευή, μετερχόμενη κάθε μέθοδο που θα είναι στη διάθεσή της (συμπεριλαμβανομένης, ίσως, και μιας επιστολής σαν και αυτήν εδώ από έναν ολότελα άγνωστο) για να μας μεταφέρει το μήνυμα της ανυποχώρητης χαράς της στον τόπο της συνηθισμένης κατοικίας της και την αλήθεια για την τελειότητα της διαδικασίας της ζωής και της μετάβασής της.
Όταν θα δυνηθούμε να γιορτάσουμε για την τελειότητα αυτή, θα επιτρέψουμε στην ουσία και την ψυχή του αγαπημένου μας προσώπου να γιορτάσει γι’ αυτήν επίσης, απελευθερώνοντάς την προς τα ανείπωτα θαύματα της ευρύτερης πραγματικότητας, τιμώντας την παρουσία της στη ζωή μας με τη μορφή που είχε άλλοτε στο φυσικό κόσμο, με την παρούσα που έχει τώρα και ακόμα για παντοτινά.
Γιορτάστε, γιορτάστε, γιορτάστε! Όχι πια θλίψη, όχι πια πένθος, γιατί καμία τραγωδία δεν έχει αληθινά λάχει σε κανέναν. Επιπλέον ιδιαίτερη ενθύμηση με χαμόγελα και δάκρια ναι, αλλά δάκρια χαράς από το θαύμα του Ποιοι Πραγματικά Είμαστε, του ποιος ο Τσακ είναι, και από την ανείπωτη αγάπη ενός Θεού θα είχε τη δύναμη να δημιουργήσει όλο αυτό για εμάς.
Γιόρτασε Σέιλα. Δώσε στον εαυτό σου και στον Τσακ, και σε όλους εκείνους των οποίων οι ζωές αγγίχτηκαν από εσάς τους δυο, το δώρο μιας ζωής: το δώρο της χαράς που αντικαθιστά την οδύνη, της ευφροσύνης που ξεπερνά τον πόνο της απώλειας, της αυθεντικής ευγνωμοσύνης και τελικά της ειρήνης.
Οι ευλογίες του Θεού, με τις οποίες ήταν γεμάτη η ζωή του Τσακ και η παρουσία του Τσακ ακόμα και τώρα, σε περικυκλώνουν, Σέιλα. Άντε τώρα, και να Είσαι Αυτή που Πραγματικά Είσαι. Και γέλα.
Ο Τσακ δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά.

Με τις ευχές μου,
Νηλ

Δεν υπάρχουν σχόλια: