Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2007

Μια αναδρομή!

Στην Ελλάδα οι ψυχολόγοι, αν και χρησιμοποιούν ορισμένες τεχνικές αναδρομικής ύπνωσης προκειμένου να προσδιορίσουν την προέλευση ενοχλητικών αναμνήσεων και παιδικών τραυμάτων, δεν 'πιστεύουν' στην ύπαρξη μιας προηγούμενης ζωής και γι' αυτό δεν προσεγγίζουν μια προηγούμενη ζωή μέσω αναδρομής, επειδή το θεωρούν ανορθόδοξο και όχι κλινικό. Αυτός ο τρόπος, όμως, χρησιμοποιείται από άτομα που λέγονται 'ερευνητές' και παρόλο που μπορεί να είναι μορφωμένα και άξια εμπιστοσύνης, χάνονται μέσα στην πληθώρα των διαφόρων τσαρλατάνων που κυκλοφορούν στο χώρο, κι έτσι δύσκολα μπορεί κάποιος να απευθυνθεί στους 'καλούς'.
Στις χώρες του εξωτερικού και κυρίως στην Αμερική, στην Αγγλία, στην Ισπανία, στη Γαλλία, στη Βραζιλία κ.λπ. η τεχνική της αναδρομικής ύπνωσης είναι ευρέως διαδεδομένη στους ψυχολόγους και αποδεκτή. Πολλοί πόνοι (πονοκέφαλοι, αρθρώσεων, μελών) οφείλουν την ύπαρξή τους σε τραύματα μιας παλαιότερης ζωής και ο μόνος τρόπος για να θεραπευτούν στην τωρινή, είναι να φύγει το "μπλοκάρισμα" που τους δημιούργησε.
Σχετικά παραδείγματα θα εξετάσουμε αργότερα. Σήμερα όμως θα σας αναφέρω μια αναδρομή που έγινε στο ιατρείο του Δρος Νιούτον, για να δείτε πως ο θάνατος δεν είναι τέρμα, δεν είναι τέλος, αλλά αρχή μιας νέας καλύτερης ζωής.
Υ: (Υποκείμενο προς αναδρομή). Ω, Θεέ μου! Δεν είμαι στ' αλήθεια νεκρός - είμαι; Εννοώ ότι το σώμα μου είναι νεκρό - το βλέπω πιο κάτω - αλλά εγώ αιωρούμαι... Μπορώ να κοιτάζω κάτω και να βλέπω το σώμα μου ακίνητο στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Όλοι τριγύρω πιστεύουν πως είμαι νεκρός, αλλά δεν είμαι. Θέλω να φωνάξω: Ε, δεν είμαι στ' αλήθεια νεκρός! Είναι τόσο απίστευτο... οι νοσοκόμες τραβούν ένα σεντόνι πάνω από το κεφάλι μου... οι γνωστοί μου κλαίνε. Υποτίθεται πως είμαι νεκρός, αλλά εγώ εξακολουθώ να είμαι ζωντανός! Είναι παράξενο, γιατί το σώμα μου είναι απόλυτα νεκρό, ενώ εγώ κινούμαι τριγύρω από ψηλά. Είμαι ζωντανός!
Αυτός ο άνδρας βρίσκεται σε κατάσταση βαθιάς ύπνωσης και ξαναβιώνει την εμπειρία του θανάτου του στην προηγούμενη ζωή του. Ήταν μια σύντομη ζωή γιατί είχε πεθάνει ξαφνικά από μια επιδημία γρίπης του 1918. Όταν ρωτήθηκε τι του συμβαίνει στη συνέχεια, απάντησε:
Υ: Λοιπόν... Ανεβαίνω πιο ψηλά...εξακολουθώ να αιωρούμαι...κοιτάζω πίσω το σώμα μου. Είναι σαν να βλέπω κινηματογραφική ταινία, μόνο που αυτή η ταινία είμαι εγώ! Ο γιατρός παρηγορεί τη γυναίκα μου και την κόρη μου. Η γυναίκα μου κλαίει. Εγώ προσπαθώ να φτάσω μέσα στο νου της... να της πω ότι όλα είναι εντάξει με μένα. Την έχει κατακλύσει τόσο πολύ η οδύνη, ώστε δεν μπορώ να την προσεγγίσω. Θέλω να ξέρει ότι τα βάσανά μου τέλειωσαν... Έχω ελευθερωθεί από το σώμα μου... δεν το χρειάζομαι πια... ότι θα την περιμένω. Θέλω να ξέρει ότι... εκείνη όμως δεν με ακούει. Α, τώρα απομακρύνομαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: