Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2007

Μια κοινωνία με λάθος σκέψεις

Η κοινωνία που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος από αρχαιοτάτων χρόνων φαντάζεται τον θάνατο σαν κάτι κακό. Το να πεθαίνεις δεν είναι και πολύ "καλό". Δεν είναι καθόλου καλό να νιώθεις καλά για το θάνατο. Υπάρχουν όμως πολλές καταστάσεις όπου ο θάνατος είναι προτιμότερος από τη ζωή, γεγονός που δεν είναι εύκολο να αποδεχτεί κανείς όταν κοιτάζει κατά πρόσωπο κάποιον που επιλέγει να πεθάνει. Και το άτομο που πεθαίνει το γνωρίζει αυτό. Μπορεί να νιώσει αν υπάρχει αποδοχή στο δωμάτιο σε σχέση με αυτή την απόφασή του. Όμως η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου προκαλεί σε όσους μένουν πίσω μιαν ανείπωτη σπαρακτική ψυχική οδύνη που διαφέρει από οποιονδήποτε πόνο βιώνουμε ως άνθρωποι. Ούτε η θρησκευτική πίστη ούτε τα συμπονετικά λόγια μπορούν να κατευνάσουν ή να διώξουν την τρομερή αίσθηση της απώλειας και της απόγνωσης. Η θρησκεία μπορεί να μας βεβαιώνει για τη μέλλουσα ζωή και την επιβίωση του πνεύματος σε έναν πολύ καλύτερο κόσμο, αλλά την ώρα της απώλειας ποιος νοιάζεται;
Αν δεν φοβόμαστε τόσο πολύ το τέλος, αν ξέραμε χωρίς καμία αμφιβολία ότι συνεχίζουμε να ζούμε και μετά το θάνατο του υλικού σώματος, θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τη ζωή με βαθύτερη αίσθηση σκοπού, με ευγνωμοσύνη και χαρά γι' αυτό το μεγάλο δώρο. Θα απαλλασσόμασταν από κάθε αίσθηση απελπισίας και δυστυχίας, αφού θα ξέραμε ότι θα συναντηθούμε πάλι μαζί τους σε έναν άλλο θαυμαστό κόσμο.
Το ενδιαφέρον είναι ότι πέρα από τη θρησκευτική πίστη, πολλά επιστημονικά δεδομένα υπάρχουν που στηρίζουν την ιδέα πως η αντίληψή μας και η προσωπικότητά μας επιβιώνουν από το τραύμα του θανάτου. Η ίδια η φύση της επιστήμης απαιτεί αποδείξεις για κάθε θεωρία και παραδοχή. Αν ένας επιστήμονας κάνει για τη μετά θάνατο ζωή μια δήλωση που δεν τεκμηριώνεται από επαληθεύσιμα και παναλήψιμα πειράματα, διακινδυνεύει το όνομα και τη φήμη του.

Δεν υπάρχουν σχόλια: