Σάββατο, 7 Ιουλίου 2007

Συνέχεια της Εισαγωγής


Οι συγγραφείς υποστηρίζουν πως αναζητούμε την αθανασία είτε μέσα από τη δημιουργία οικογένειας και απογόνων είτε με την προσφορά κάποιας μεγάλης ιδέας ή εφεύρεσης, είτε ακόμα και με την ψύχραιμη αντιμετώπιση του θανάτου μέσα από τη σιγουριά πως αυτός δεν είναι το τέλος.

"...Είναι αδύνατο κάτι τόσο φυσικό, τόσο αναγκαίο και τόσο παγκόσμιο όσο ο θάνατος, να σχεδιάστηκε ποτέ από τη Θεία Πρόνοια ως κακό για την ανθρωπότητα..." Τζόναθαν Σουίφτ, 'Σκέψεις πάνω στη θρησκεία'.
Η στάση της αποδοχής που διαπνέει τα παραπάνω λόγια του Τζ. Σουίφτ είναι τόσο λογική, προσγειωμένη και παρηγοριτική, ώστε είναι σχεδόν περίεργο που δεν την συμμερίζονται όλοι. Όμως όσο λογική κι αν είναι αυτή η αντιμετώπιση, δεν μπορεί με κανένα τρόπο να καθησυχάσει τους βαθύτερους φόβους της καρδιάς. Ο θάνατος μπορεί να είναι αναγκαίος, αλλά η δύναμη της ζωής μέσα μας είναι εξίσου επίμονη και αρνείται να εγκαταλείψει τη μάχη χωρίς προσπάθεια.

Μπορεί να προσπαθούμε να συμβιβαστούμε με τη φυσικότητα ή την αναγκαιότητά του, αλλά η παγκοσμιότητά του μας περιγελά σε κάθε μας βήμα. Το γεγονός του θανάτου βρίσκεται στην καρδιά κάθε πνευματικής αναζήτησης και καμία θρησκεία δεν θα ήταν αναγκαία χωρίς αυτόν.

"...Κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι είναι ο θάνατος, ούτε αν ίσως για τον άνθρωπο είναι η μεγαλύτερη ευλογία, κι όμως όλοι τον τρέμουν σαν να είναι βέβαιοι πως πρόκειται για το μεγαλύτερο κακό..."
Αυτά είναι τα λόγια του Σωκράτη στην Απολογία του.

Δεν υπάρχουν σχόλια: